Bana aşık olduğunu söylerken benden ayrılmak istiyomuş meğer!

Şimdi ayrıldık.

Benden hala ufacık da olsa hoşlandığına eminim.

Kendime aşık etmek istiyorum, ne yapabilirim?

Hala aşığım ona…...

Bakın, bakın da görün kadınların neyden hoşlandığını!

Görüldüğü üzere kadınlar hor görülmekten, aşağılanmaktan, küçümsenmekten, beğenilmemekten, her şeyden evvel, üzülmekten hoşlanırlar…

Aslında buna ‘hoşlanmak’ diyemeyiz, ’sinir olmak ve akabinde erkeğine kendini beğendirebilmek için daha çok çaba sarf etmek, ona yaranmaya çalışmak’ desek daha doğru olur.

Yorumlarımdan birinde, “Seven üzülür, üzen sevilir” diye bir formülden bahsetmiştim size. Bu formülü tekrar yineliyorum:

Kişi sevdiği zaman kendini yer, paramparça eder. Hele hele bu yoğun sevgisini karşı tarafa belli ettiği an, o kişi bitmiş demektir.

Bu kız olsun, erkek olsun fark etmez.

Sevgisini fazla belli eden taraf, ipleri karşı tarafın eline veriverir ve bir daha da asla geri alamaz. Resmen kukla olur çıkar.

Zaten her ilişkide mutlaka bir ‘baskın taraf’ söz konusudur. İlişkiye ağırlığını koyan taraf daima üste çıkar (bkz: tahterevalli)....

Asıl branşım halkla ilişkiler ama 6 senedir bir hukuk bürosunda yönetici asistanı olarak çalışıyorum. Fakülteye devam ederken de çalıştığım için ilginç olaylara tanık oldum.

Adliyede tanık olduğum olaylar bir yana, hukuk büromuza gelen çiftler bir yana…

Anlaşmalı boşanma davası için büromuza beraber gelen, aralarındaki sorunları o kızgınlıkla birbirlerinin yüzüne vuran ve güçlükle ayırabildiğimiz insanlar…

Ama en ilginci şuydu: Bayan çok güzel ve şık biri. Bey da eh işte idare eder. Ama yan yana geldiklerinde bardakla sürahiden bir farkları yoktu. Bey eşini aldatıyor, bayan da bunu kaldıramıyor ve boşanma davası açıyor.

Aldatan kişi trajikomik bir itirafta bulunuyor: “Eşim çok güzel ve alımlı biri. Onun bu yönleri karşısında eziliyordum. Eşim beni aldatmadan ben onu aldatıp, bu ezikliğimi giderdim…”

Vay be! Bayanın tepkisini görmenizi isterdim. Adeta çıldırdı.

Annemle babamın evlilikleri bana çok şey kazandırdı. Aralarında ufak tefek tartışmalar olurdu ama bunlar asla evin dışına taşınmazdı. Annem, bazen babama kızsa da 3. kişilere karşı her zaman mutlu olduklarını anlatırdı. “Dost var, düşman var. Bırak, herkesi seni mutlu bilsin” derdi.

Bana da hep bunu tembihlerdi: “Evliliklerde bu tür aksilikler yaşanabilir ama bunların büyümemesi için mücadele etmelisin. ”Ama şimdiki evliliklere baktığınızda, bırakın sorunları aile içinde saklamayı, uluorta en müstehcen şeyler bile açığa çıkarılıyor.

Bence bir insan çok büyük bir maddi-psikolojik harekete maruz kalmadıktan ve onuru rencide edilmedikten sonra evliliğini bitirmemeli. Aradaki saygıyı koruduğunuzda, sevgi bitse bile, o ilişki devam edilebiliyor. Bu noktada, saygının, yedek bir bataryadan hiçbir farkı kalmıyor.

Unutmadan, bazen cebi deliklerle beraber olmak, yüreği deliklerle beraber olmaktan daha mutlu ediyor insanı. En azından, size sunacağı tek şey kalıyor: Sevgi.

Ama o da bir yerde sorun oluyor. Bayan, en azından baba evinde yaşadığı rahatlığı evleneceği kişide de yaşamak istiyor. Uç noktada istekleri olmayan insanlar şükrediyor ama bazıları da “Attan inip, eşeğe binilir miymiş?” diyerek isyan bayrağını çekiyor. Yani maddiyatın da boşanmalarda faktörü büyük.

Ama hayat bir nevi yazı-tura oyununa dönebilir. Yarının neler getireceğini kim bilebilir ki?

Kısacası, boşanmanın nedenleri bence, eziklik duygusu, güven duygusunun azalması, saygının geri plana itilmesi ve sadece sevginin var oluğu bir ilişkinin yaşanması, sabır duygusunun zayıflaması, birine bağımlı kalma korkusu (özgürlüklerin sınırlandırılması) ve maddiyat.

İki yıl önce yenen mısırla, bugün yenen mısır aynıysa ve taraflar aynı tadı alamıyorlarsa, bence, sorun, o mısırın yenme şeklinde… Bilmem anlatabildim mi?

MUTLU BİR EVLİLİK YAPMAK İKİ ŞEYE BAĞLIDIR: “DOĞRU İNSANI” BULMAK VE “DOĞRU İNSAN” OLMAK.”...

Çok kararsız olduğum bir konuda sizlere fikir danışmak istiyorum.

Erkek arkadaşım benimle evlenmek istiyor, ne yapacağımı şaşırmış durumdayım…

Onu kırmadan bu teklifi reddetmem gerekiyor ama nasıl yapacağımı bilmiyorum? Hassas bir konu çünkü…

Evlenmeyi henüz düşünmüyorum. Daha yaşım 19, onun yaşı 24. Bu iş aceleye gelmez, acaba doğru insan mı onu bile bilmiyorum!

Ona birbirimizi tanımak için henüz zamana ihtiyacımızın olduğunu söyledim ama bana kırıldı…

Yanlış mı yaptım acaba?

Ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum?

Aynı zamanda evlilikten çok korkuyorum.

Bana yardımcı olun lütfen…...